فراخوانی به بشریت آزادیخواه جهان؛ علیه تهدید نابودی جامعه ایران بپاخیزید!

“تمام یک تمدن امشب خواهد مرد!” “ما زیرساخت های حیاتی را هدف خواهیم گرفت؛ برق، پل ها، پالایشگاه ها.” (ترامپ).

این ها دیگر مشتی اراجیف جنگی نیستند، فرمان مرگ اند. اعلامیه ای برای خاموش کردن زندگی در مقیاس یک جامعه ۹۳ میلیونی. نابودی نیروگاه ها یعنی قطع نفس بیمارستان ها، خاموشی دستگاه هایی که جان را نگه می دارند. هدف گرفتن پل ها یعنی بستن راه های تداوم زندگی و محبوس کردن انسان در جغرافیای وحشت. سوزاندن پالایشگاه ها یعنی تبدیل هوا به زهر، نان به کالای کمیاب و زندگی به امری ناممکن. بازگرداندن یک کشور به «عصر حجر»، طراحی آگاهانه مرگ اجتماعی است، مهندسی فروپاشی زندگی.

اما پشت این تهدید، دروغی ایستاده است به وسعت همین ویرانی: “نجات مردم”. کدام نجات؟ کدام آزادی که از دهانه بمب می گذرد؟ این همان وارونگی شرم آور است که در آن مرگ را به نام زندگی می فروشند و ویرانی را “فرصت” می نامند. قدرت هایی که تاریخشان با جنگ و نابودی نوشته شده، نمی توانند ناجی باشند. این ادعا نه فقط پوچ، بلکه توهین به مردمی است که سال ها زیر چنگال استبداد مذهبی، سرکوب و فقر نفس کشیده اند.

و جمهوری اسلامی خود یکی از ستون های همین جهنم است؛ نظمی که زندگی را به بند کشیده، آزادی را خفه کرده و جامعه را به ورطه فقر و سرکوب رانده است. اما جنایت یک رژیم، مجوز جنایت دیگری نیست. میان این دو قطب مرگ، از یک سو ماشین جنگی قدرت های بزرگ و از سوی دیگر استبداد مذهبی، انسان و زندگی قربانی مشترک اند.

واقعیت بی رحم این است: این جدال، این مسابقه کشتار، نه تنها چیزی را آزاد نمی کند، بلکه زنجیرها را سنگین تر می کند. هر بمب و هر تهدید، به جمهوری اسلامی امکان می دهد سرکوب را تشدید کند، اعتراض را به نام “امنیت” خفه کند و عمر ننگین خود را طولانی تر سازد. و در این میان، تنها نیرویی که می تواند این چرخه را درهم بشکند، جنبش آزادیخواه و برابری طلب و در راس آنها جنبش طبقه کارگر است که در آتش این تقابل تضعیف و پراکنده می شوند. این جنگ دشمن رهایی است.

و اگر ترامپ تهدیدش را عملی کند، این تنها آغاز فاجعه بزرگتری خواهد بود. نابودی زیرساخت های حیاتی، زنجیره ای از فروپاشی را به حرکت درمی آورد که مرز نمی شناسد. در منطقه ای که زندگی میلیون ها انسان به آب شیرین کن ها وابسته است، تخریب نیروگاه ها یعنی قطع آب، گسترش بیماری، مهاجرت اجباری و فروپاشی زیست اجتماعی در سراسر حوزه خلیج. این دیگر فقط نابودی یک کشور نیست، بلکه تهدیدی علیه امکان زندگی در مقیاسی منطقه ای است. و اگر این مسیر ادامه یابد، فاجعه ای شکل می گیرد که حتی از بمباران اتمی هیروشیما و ناکازاکی نیز فراتر می رود: آنجا مرگ در یک لحظه فرود آمد، اینجا مرگ آهسته و سیستماتیک در آب، نان، هوا و نفس کشیدن رسوخ می کند و هر روز تکرار می شود.

ما با صدای بلند در برابر این توحش فریاد می زنیم: نه به جنگ. نه به تهاجم و نابودی زندگی و انسان ها. نه به جمهوری اسلامی. باید به میدان آمد. باید ایستاد! باید اجازه نداد! خطاب ما به بشریت متمدن است، به انسان های آزادیخواه، به طبقه کارگر، به اتحادیه ها، به همه نیروهایی که هنوز به انسانیت وفادارند: به میدان بیایید. در برابر این جنایت بایستید. اجازه ندهید یک جامعه، یک زندگی، یک آینده، نابود شود. سکوت همدستی است، بی عملی چراغ سبز این فاجعه است. اگر قرار است چیزی نابود شود، آن نه زندگی مردم، بلکه همین منطق جنگ، سرکوب و قدرت پرستی و میلیتاریسم و ارتجاع است. و این، تنها با ایستادن بشریت آزادیخواه در برابر هر دو سوی این جهنم ممکن است.

نه به جنگ ارتجاعی، نه به جمهوری اسلامی!

زنده باد جمهوری سوسیالیستی!

حزب کمونیست کارگری – حکمتیست

۱۸ فروردین ۱۴۰۵- ۷ آوریل ٢٠٢٦