آنتی کمونیسم ژنتیک بورژوازی است

شیطان سازی از کمونیسم، تبلیغات استریو تایپ و تلاش برای مُجاب کردن شهروند محافظه کار، یک کار تعطیل ناپذیر بورژوازی است. صبح تا شب رسانه ها و تریبون های سرمایه داران علیه کمونیسم لیچار می بافند. چرا؟ چون آنها بهتر از روشنفکر خرده بورژوا درک میکنند که تنها تهدید سرمایه و نظم کاپیتالیستی فقط و فقط کمونیسم است. نه سوسیال دمکراسی، نه رفرمیسم رادیکال هیچوقت تهدیدی وجودی برای نظم سرمایه نبودند و نیستند، چون در تمام اَشکال بردگی مزدی و مزدبگیر و مزدبده و رابطه استثماری ثابت و پای برجا میماند. تنها کمونیسم است که بمثابه جنبش لغو کار مزدی و مالکیت خصوصی بر ابزار تولید، میتواند سرمایه را بعنوان یک رابطه اجتماعی نفی و رفع کند.

اظهارات و چرندگوئی اخیر دونالد ترامپ و پیتر تیل میلیاردر علیه کمونیسم را باید در این متن جستجو کرد. آنها تلاش میکنند از ترم “کمونیسم” و “سوسیالیسم” بمثابه یک برچسپ منفی، یک اتهام، یک انگ به مخالف برای از میدان بدر کردن استفاده کنند. گوئی این لیبل دلبخواهی اتومات عمل میکند و هر مستمعی بفوریت خود را از ماجرا دور میکند. و البته از منظر آنها زیاد بیجا هم نیست؛ کافی است دروغ، و البته هرچه بزرگتر بهتر، را در مکانیسم تکرار ضرب کرد. تکرار مرتب دروغ تدریجاً به آگاهی کاذب بدل میشود و احتمالاً میان بخشی از اقشار محافظه کار در جامعه که منافعی در تداوم نظم سرمایه داری دارند مورد اقبال قرار گیرد. اما حقیقت با تبلیغات پنهان نمی ماند. همانطور که نتوانستند مارکس و ایده تغییر جهان را دفن کنند، بطریق اولی نمیتوانند مبارزه طبقاتی و تضادهای تشدید شونده طبقاتی در جوامع سرمایه داری را با این روشهای نخ نمای تبلیغاتی از صحنه محو کنند.

ترامپ بعنوان یک سرمایه دار که همه چیز را از دریچه تجارت و سود میبیند، کمونیسم را به عنوان “سرطان” و “دیکتاتوری قحطی” معرفی میکند. وی هرگونه سیاستهای رفاهی، هرگونه تعهد دولت و جامعه به فرد را “سقوط به ورطه کمونیسم” مینامد. هر مخالفی را از همپالگی های بورژوا در حزب دمکرات تا هر کارگر و شهروند عدالتخواه را با داغ “کمونیسم” بدرقه میکند. واقعاً جای سوال است که چرا ترامپ در سخنرانی روز استقلال آمریکا، بخش مهمی از سخنانش را علیه کمونیسم اختصاص میدهد؟ بویژه وقتی میگوید؛ “آمریکا هرگز یک کشور کمونیستی نخواهد شد… کمونیسم مثل سرطان است، باید آن را به سرعت قطع کنید… و کمونیسم سیستمی است که انتهای آن به مرگ، استبداد و نابودی اقتصادی ختم می‌شود”؛ از کدام خطر کمونیستی در آمریکا وحشت دارد؟ یا وقتی با کلیشه های عوامانه و نژادپرستانه کمونیسم را جنائی میکند، و مثلاً در یک سخنرانی میگوید: “حزب کمونیست از مهاجران غیرقانونی، مجرمان و کسانی که نمی‌خواهند کار کنند تشکیل شده است”!

پیتر تیل میلیاردر و بنیان‌گذار PayPal از ترامپ فاشیست تندتر حرف میزند. تصویری که وی از کمونیسم بدست میدهد؛ معادل “کنترل مطلق دولتی، تمرکزگرایی شدید و نابودی آزادی ‌های فردی” است. تیل تا آنجا جلو میرود که “هوش مصنوعی” را معادل “کمونیسم” قلمداد میکند و در مقابل شیطان هوش مصنوعی هوادار فرشته ارز دیجیتال است. چرا؟ چون مالکیت ارز دیجیتال توان و قدرت اقتصادی فرد سرمایه دار را برجسته میکند اما هوش مصنوعی بزعم وی “رویای بوروکرات‌های کمونیست” است که تلاش دارند با اتکا به پیش‌بینی جامعه را به کنترل خویش درآوردند. و یا بعد از پیروزی ممدانی هشدار میدهد: “اگر شما جوانان را پرولتر کنید، نباید تعجب کنید که آن‌ها در نهایت کمونیست شوند”.

سخنان ترامپ و تیل و کل دستگاه عظیم تبلیغات ضد کمونیستی ربطی به تئوری مارکسیسم و جنبش کمونیستی کارگری ندارد. تئوری مارکس یک چهارچوب علمی و یک نگرش انتقادی – انقلابی به وضع موجود از موضع اجتماعی پرولتاریا است. در همین نظم سرمایه داری، در دمکراتیک ترین هایش، کمونیسم بدرجات مختلف غیر قانونی است. حتی اگر جائی آزادی تبلیغات دارد امکان و شرایط برابر ندارد و بشدت تحت سانسور و مورد حمله شاگردان و قلم به مزدهای امثال ترامپ و تیل در رسانه ها و آکادمی است. کمونیسم یک جریان زنده در درون طبقه کارگر علیه نظم کاپیتالیستی است. مارکسیسم بیان تئوریک و افق این جنبش برای آزادی جامعه از یوغ استثمارگرانی مانند ترامپ و تیل و طبقه سرمایه دار است. اگر ترامپ و تیل علیه مارکس و کمونیسم نبودند باید شک میکردیم. چون سرمایه دار جماعت نظر به جایگاه طبقاتی و قطبنمای اصل اصالت سود، ضد کارگر و ضد کمونیسم اند. هدف آنها از تبلیغات ضد کمونیستی و کمپین شیطان سازی از کمونیسم، دور کردن جامعه از ایده های انسانی و رهائیبخش و تبدیل افراد و شهروندان به سربازان میدان جنگ رقابت سرمایه ها است.

یک نکته باقی میماند و آن اینست که چرا ترامپ به صرافت سخنرانی علیه کمونیسم افتاده است؟ در آمریکا بویژه این موضوع مسبوق به سابقه است. دوره مک کارتیسم و سیاستهای آنتی کمونیستی را همه میشناسند. وقتی یک شهردار بورژوا و یکی از اهالی همین خانواده با برچسپ “سوسیالیست” با رأی بالا انتخاب میشود، برای دستگاه ضد کمونیستی معنای روشنی دارد. ممکن است ترامپ کل حزب دمکرات و امثال کاملا هریس و ساندرز و ممدانی را “کمونیست” بنامد، اما این گارد تبلیغاتی در رقابت احزاب بورژوائی است. هدف و مخاطب ترامپ جامعه آمریکائی است که در آن نفس کلمه “سوسیالیسم” و “پرولتر” جرم و تابو محسوب میشد، اما ناگهان تمایلات مردم در همان مکانیسم محدود انتخابات به سمتی میرود که بارقه ای از برابری و حقوق فردی و اجتماعی را بروز میدهد. همین سرنخی است که شامه تیز بورژوای تاجر حس کند که “کمونیسم یک خطر بالقوه است” و باید علیه آن گارد محکمی داشت و دروغ گفت.

در آمریکا هنوز کمونیسم آن “خطر” واقعی برای سرمایه داری نیست. امروز نه فقط هر میلیاردر فاشیست و ضد زنی مانند ترامپ و تیل بلکه هر جوجه بورژوا و منتظر السلطنه ای هم در اپوزیسیون، برای اثبات برادری خود به بورژوازی علیه کمونیسم منبر میرود. رضا پهلوی و سلطنت طلبان را ببینید، تشبثات ضد کمونیستی جناب مهتدی و ناسیونالیسم کرد را ملاحظه کنید، سخنان روشنفکران پرو حکومتی را ببینید؛ یک رکن ثابت تبلیغات آنها تبری جستن از کمونیسم و نفرت پراکنی علیه کمونیسم است.

کمونیسم جنبشی در نقد و نفی متاخرترین جامعه و نظام طبقاتی یعنی کاپیتالیسم در تمامیت آنست. کمونیسم با سرکوب سیتماتیک و ممنوعیت فعالیت و کشتار کمونیستها ضعیف و موقتاً به عقب رانده میشود اما از بین نمیرود. صد سال است همین داستان در گوشه گوشه جهان ادامه دارد و هر بار که جامعه میخواهد تکانی بخورد و یا حقی را اعاده کند، در بیشتر موارد به عقاید پیشرو و سنتهای برابری طلبانه سوسیالیستی متوسل میشود.

آنتی کمونیسم یک حزب جهانی اعلام نشده است که هر روزه علیه کارگر و آزادیخواهی سوسیالیستی حرف میزند تا منافع سرمایه را تامین و توجیه کند. آنتی کمونیسم ژنتیک طبقه بورژوازی استثمارگر است، کمونیسم اما جنبشی برای نفی تمامیت نظام طبقاتی و نفس طبقات و مناسبات سرمایه داری است. بورژوازی فقط دشمن فکری و سیاسی کمونیسم نیست، دست بورژوازی در جای جای کره خاکی به خون میلیون ها کمونیست آلوده است. ترامپ و تیل آب در هاون میکوبند و البته ما در کلیشه پردازی و تبلیغات ضد کمونیستی آنها پتانسیل واقعی و زنده بودن کمونیسم را می بینیم.

سردبیر.

۱۰ جولای ۲۰۲۶