جنگ اقتصادی آمریکا، هشدار امنیتی رژیم اسلامی

تحریمهای جدید دولت آمریکا تحت عنوان «عملیات طرد اقتصادی» با ابعاد بیسابقه اعلام و وارد مراحل اجرائی شد. این تحریمها برخلاف اهداف اعلام شده مبنی بر “اعمال فشار شدید برای تسلیم جمهوری اسلامی”، سیاستی برای ناتوان و مستاصل کردن جامعه و تشدید فقر و فلاکت عمومی است. این جنگ اقتصادی ادامه جنگ نظامی است و در هر دو حالت تحرک اجتماعی و اعتراضی و حضور جامعه را به حاشیه میراند. جنگ ارتجاعی که هنوز سایه سنگین آن از سر جامعه رها نشده، به جمهوری اسلامی خدمت کرد. ادامه جنگ در “جبهه اقتصادی” و تحریم تجاری، علیرغم تنگناهای اقتصادی که برای رژیم اسلامی ایجاد میکند؛ اما پیامدهای هولناک آن مستقیماً کارگران و مردم محروم ایران را هدف قرار داده است.

هیچ سوی جنگ ارتجاعی آمریکا و اسرائیل و جمهوری اسلامی، به اهداف مورد نظرشان نرسیدند. دورنمای یک “پیروزی” برای طرفین با ادامه جنگ در چشم‌انداز نیست و شرایط مُعلق جاری بر یک وضعیت برزخی و بن بست در جنگ دلالت دارد. برای آمریکا عدم امکان ادامه جنگ به طرق صرفاً نظامی تا کسب یک پیروزی، بناگزیر اهرم تحریمهای اقتصادی را با همان اهداف جنگ به صدر رانده است.

رژیم اسلامی نیز همراه با تشدید تحریمهای آمریکا به وارد کردن شوک اقتصادی و گرانی بنزین و برق و ارزاق مورد نیاز مردم سرعت بخشیده است. وضعیتی را ایجاد کردند که برای بسیاری خرید نان خشک هم سخت شده است. بازارها مملو از کالا هستند اما پولی و توانی برای خرید وجود ندارد. سیاست تشدید فقر مزمن و دادن سوءتغذیه به مردم، ناتوان کردن جامعه از بهداشت و درمان و تامین بدوی‌ترین نیازها، سلاحی با کارکرد دو منظوره است. از سوئی تشدید فقر و گرانی و دلاریزه کردن کامل هزینه ها با حقوق ریالی، از جیب کارگران و مردم محروم درمیاورند و به حساب سرمایه‌داران میریزند و تحت تحریم عده‌ای پروارتر میشوند، و از سوی دیگر، فقر مکانیسمی سیاسی برای زمینگیر کردن و زانو زدن مردم و راندن آنها به موقعیت تلاش برای زنده ماندن است. این جنگی صرفا اقتصادی نیست، جنگی سیاسی هم هست، جنگی علیه مردم و اردوی انقلابی، جنگی علیه جنبشهای ریشه‌دار اجتماعی که علیه وضع موجود بارها بپاخاستند. جنگ نظامی و جنگ اقتصادی بمثابه اجزای یک پروسه واحد، قرار است رفتار رژیم را تغییر و مردم را در پای آن قربانی کند. جنگ نظامی و اقتصادی، هر دو، علیه کارگران و مردم محروم و به بقای رژیم اسلامی خدمت میکند.

برخلاف عده‌ای مالیخولیائی که فکر میکنند فقر شدید موجب “شورش” علیه نظام جنایتکار اسلامی میشود، تشدید فقر و فلاکت عمومی جامعه را تحقیر میکند، توقعات را پائین می آورد، حرمت فردی و اجتماعی را بیش از پیش تخریب میکند، فقر آدم‌ها را کوچک و بی‌ارزش میکند، چه بسا آنها را خطرناک و قابل کشتار جلوه دهند. آنوقت با مردمی که توقعاتشان به سطح بقا رانده شده و با سرکوب و فقر شدید انسانیت‌شان انکار شده است، هر رفتاری مجاز شمرده میشود. آنوقت میشود هر ارتجاعی را بعنوان “ناجی” به آنها فروخت تا شاید از وضعیت فلاکتبارشان رها شوند. اینکه این اوضاع گرانی و نداری و صفهای طولانی و بی‌برقی و توقف زندگی با واکنش و اعتراض در جامعه منجر میشود، هوش عجیبی نمیخواهد. زمانی سوسیالیسم خرده بورژوائی در فقر “انقلاب” جستجو میکرد و امروز راستهای هوادار حمله نظامی با همان ادله‌ها امیدوارند که گرسنگی و فشار اقتصادی جامعه را منفجر کند و برای آنها “پل پیروزی” بسازد.

تیغ دولیه آمریکا- جمهوری اسلامی

تحریمهای آمریکا با تشدید کمبودها و اعمال فشار اقتصادی و معیشتی به مردم، راه را برای سرمایه داران و کثیف‌ترین جناح‌های بورژوازی اپورتونیست هموار میکند که روی دوش فقر و فلاکت و بیماری مردم بر سرمایه هایشان بیافزایند. اینجا هم مثل جنگ که هر مخالفی را با چماق “عامل آمریکا و اسرائیل” می‌کوبیدند، پیشاپیش هر نوع اعتراض علیه اوضاع وخیم اقتصادی را به “طراحی آمریکا و اسرائیل و مخالفان جمهوری اسلامی برای اعمال فشار از درون” توضیح داده است.

آمریکا با تشدید تحریمها، فقر و فلاکت و فشار اقتصادی را کشنده تر میکند و جمهوری اسلامی اعتراض به فقر و گرانی را با عنوان “برنامه آمریکا و اسرائیل” سرکوب میکند. کارگران و مردمی که تاکنون تاوان و هزینه جنگ ارتجاعی را پرداخته اند، اکنون میان دو لبه این قیچی خونین گرفتار شده‌اند. با اعلام دور جدید تحریمها، قیمت دلار ۲۰۰۰۰۰ تومان شد و افزایش جهشی قیمت دلار و طلا به طور مستقیم بر تورم، گرانی کالاها و کاهش قدرت خرید مردم اثر می‌گذارد. این یعنی پول موجود در دست مردم ساعتی بی‌ارزش میشود و توان واقعی قدرت خرید مرتباً کاهش می یابد. افزایش نرخ دلار یعنی کاهش ارزش ریال، کاهش ارزش ریال یعنی کاهش ارزش واقعی حقوق ها و دستمزدها، خروجی این سیاست یعنی تشدید فقر و فلاکت و شکافهای طبقاتی از یکسو و افزایش سود سرمایه داران از سوی دیگر.

تحریمهای اقتصادی در سطوح مختلف طی دهه ها اعمال شدند و تشدید آنها تا سیاست “نفت در مقابل نان و دارو”، بخش مهمی از جامعه را بیش از پیش زیر فشار فقر و بیماری خرد میکند اما بعید است تاثیری تعیین کننده بر ماندن و نماندن جمهوری اسلامی بگذارد. رژیم اسلامی در کنار “اقتصاد رسمی” به یک اقتصاد سایه و شبکه های بزرگ قاچاق کالا و انرژی و مواد مخدر متکی است، فاکتوری که مانع از فروپاشی کامل ساختار اقتصادیش شده است.

تحریم اقتصادی یک سلاح کشتار جمعی است. عراق یک نمونه است، تحریم اقتصادی هیچوقت عاملی برای رشد و ارتقای مبارزه سیاسی و اجتماعی نبوده است. هواداران تحریم اقتصادی عمدتاً همان هواداران جنگ هستند. همانطور که جنگ نظامی برای سرنگونی جمهوری اسلامی نبود، جنگ اقتصادی نیز برای تسلیم رژیم نیست، یلکه جنگ مشترک دولتهای مرتجع آمریکا و جمهوری اسلامی و هوادارانشان علیه جامعه است.

ما کمونیست ها هیچوقت مخالف تحریم عناصر سرکوبگر رژیم اسلامی، مخالف تحریم فروش تجهیزات سرکوب اعم از وسائل نظامی و تکنولوژی جاسوسی و اطلاعاتی نبوده‌ایم. ما مخالف تحریم تجاری هستیم که دودش مستقیماً به چشم کارگران و مردم محروم میرود. ما این تحریمها را ادامه جنگ ارتجاعی میدانیم و همراه با طبقه کارگر و مردمی که هزینه این تحریمها را بدوش میکشند، خواهان الغای همه تحریمهای تجاری هستیم. قطع جنگ بیدرنگ! لغو تحریمهای تجاری!

سردبیر.

۲۸ اوت ۲۰۲۶