اول مه ۲۰۲۶، کارگران علیه جنگ و ریاضت اقتصادی

امسال کارگران در کشورهای مختلف در اجتماعات یک پیام مشترک را در قالب یک شعار سردادند: “کارگران هزینه بحران‌هایی را می‌دهند که خودشان ایجاد نکرده‌اند”!

در یک تصویر عمومی تر، جنگ، پیامدهای جنگ، خواست توقف جنگ، و دفاع از نیازهای پایه ای شهروندان و اعتراض به سیاستهای ریاضت اقتصادی دولتها، فشرده پرچم اول مه کارگران در کشورهای مختلف بود. مسائلی مانند خواست افزایش دستمزد و جبران تورم ناشی از گرانی، اعتراض به بیکارسازی و دفاع از امنیت شغلی و خدمات عمومی و خواستهای مربوط به آزادیهای سیاسی در کنار دو محور اساسی فوق توسط کارگران در کشورهای مختلف طرح شدند.

آمریکا

در آمریکا، اول مه ۲۰۲۶ صحنه یکی از گسترده‌ترین اجتماعات کارگری و بسیج توده ای بود. بنا به خبر گاردین بیش از ۳۵۰۰ تجمع و اقدام اعتراضی در سراسر کشور با شعار: “کار نکن، خرید نکن، مدرسه نرو” برگزار شد. خواستهای اصلی عبارت بودند از: “مخالفت با جنگ”، “بستن مالیات بر ثروتمندان”، “حقوق برابر کارگران و مهاجران” و “نقد قدرت شرکت‌های بزرگ” بود که کنترل همه چیز را از محل کار تا هر گوشه جامعه در دست گرفته اند. اجتماعات اول مه آمریکا تقابل با جنگ را با مخالفت با سرمایه داری و طرح صریح تر سیاستها و شعارهای طبقاتی گره زد. شعار: “کارگران بالاتر از میلیاردرها” (Workers over Billionaires) و “پول برای جنگ هست، برای مردم نیست”، مخالفت خود را با سیاست‌های جنگی آمریکا اعلام و صریحاً خواهان “توقف جنگ” شدند.

اتحادیه های کارگری اروپا، فرانسه

کنفدراسیون اتحادیه‌های کارگری اروپا و کارگران فرانسه با شعارهای: “کارگران هزینه جنگ را نمی‌دهند”، “خواست صلح و توقف جنگ ایران” و “اعتراض به افزایش هزینه انرژی” که موجب کاهش قدرت خرید کارگران شده است اعتراض کردند.

یونان

کارگران یونان در اجتماعات اول مه سیاست مخالفت با جنگ را با سیاست مخالفت با ریاضت اقتصادی ترکیب کردند. کارگران جنگهای جاری را محکوم و خواهان توقف آنها شدند. بر افزایش دستمزد برای جبران سال‌ها اِعمال ریاضت اقتصادی تاکید کردند و در مورد سیاست “کاهش دستمزدها” و “سیاستهای تحمیلی اقتصادی” هشدار دادند.

هندوستان

کارگران در هندوستان علیه جنگ و سرمایه داری در اول مه سخن گفتند. یکی از رهبران اتحادیه CITU اعلام کرد: “بحران اقتصادی جهانی نتیجه سیاست‌های سرمایه‌داری و جنگ‌طلبانه است”. دیگر رهبران کارگری در اجتماعات اول مه علیه قوانین کار ضدکارگری و روز کاری ۱۲ ساعته مخالفت کردند. آنها سیاستهای ریاضتی را نسخه سرمایه داری برای کارگران در جنگ‌ها و بحران‌های منطقه ای و جهانی نامیدند.

ترکیه

در ترکیه و اجتماعات کارگری شعارها بیشتر سویه داخلی و اعتراض به سقوط سطح زندگی با چاشنی اعتراض سیاسی داشت. کارگران ترکیه علیه سرکوب سیاسی اعتراض و بر حق تجمع تاکید کردند. در اجتماعات اول مه به دستمزدهای ناچیز، تورم شدید و سقوط ارزش پول و وضعیت اقتصادی وخیم اعتراض شد. اجتماع کارگران در استانبول مثل همیشه به تنش کشیده شد. کارگران میخواهند که در میدان تقسیم تجمع کنند و پلیس مانع میشود. در درگیری های ایجاد شده توسط پلیس در استانبول بیش از ۵۰۰ نفر بازداشت شدند. اعتراض به فقر و خواست افزایش دستمزدها با حق تجمع، آزادی سیاسی و اعتراض به سرکوب دولت گره خورد.

مراکش، آفریقای جنوبی، کره جنوبی

مضمون مشترک اجتماعات اول مه در این کشورها، اعتراض به افزایش هزینه زندگی و انرژی بود که مستقیماً به جنگ (به‌ویژه بحران خاورمیانه) نسبت داده میشد. در گزارشهای اتحادیه ها گفته شده که “افزایش قیمت انرژی ناشی از جنگ، قدرت خرید کارگران را کاهش داده است” و جنگ را عامل بحران در وضعیت اقتصادی دانسته اند.

بوسنیا

در اول مه بوسنی کارگران به بیکاری وسیع و نابودی صنایع اعتراض کردند. از جمله اعتراض به تعطیلی آخرین کارخانه بزرگ فولاد و نگرانی از نابودی کامل صنایع سنگین و هزاران شغل. با تشدید بحران و ناامنی اقتصادی، مسئله کارگران در برخی کشورها دیگر فقط دستمزدها و حقوق حقه کارگری نیست، بلکه بقا است. در بوسنیا کارگران نگران نابودی کامل طبقه کارگر صنعتی با تعطیلی صنایع مهم و اساسی هستند.

فیلیپین، کره جنوبی و پاکستان

در این کشورها مخالفت با جنگ و سیاستهای دولتهای بزرگ برجسته بود. شعارهای ضد جنگ و صلح‌طلبانه، اعتراض به نقش قدرت‌های بزرگ در بحران‌ها، پیوند میان نظام سرمایه‌داری جهانی، جنگ و فشار بر معیشت کارگران اشاره شد.

…

گزارشهای تاکنونی روز جهانی کارگر از این حکایت دارد که شعار مخالفت با جنگ محوری و مرکزی شد و مستقیماً به سطح زندگی کارگران و جامعه ربط داده شد. این در آمریکا برجسته تر بود. در اروپا مخالفت با جنگ با مخالفت با پیامدهای جنگ مانند گرانی و هزینه های جنگ برجسته شد. همینطور تقریباً همه‌جا، علیه سیاست ریاضت اقتصادی اعتراض شد. مهم‌ترین ویژگی اول مه ۲۰۲۶ اتصال دو محور “ضد جنگ و ضد ریاضت اقتصادی” بود.

در اول مه ۲۰۲۶، کارگران در چندین کشور عملاً گفتند: جنگ = گرانی = فشار بر کارگران. بنابراین مبارزه برای بهبود اوضاع اقتصادی بدون موضع و سیاست ضد جنگ دیگر کافی نیست. کارگران مستقیماً به جنگ‌ها، سیاست خارجی و نظم جهانی اعتراض دارند. روز کارگر در جهانی که خودش در بحران ساختاری است، دیگر فقط خواست دستمزد بیشتر نیست بلکه اعتراض به کل نظمی است که؛ جنگ تولید می‌کند، نابرابری را تشدید می‌کند و هزینه‌اش را به کارگران منتقل می‌کند. مستحکم تر باد اتحاد انترناسیونالیستی کارگران علیه سرمایه داری!

سردبیر.

۱ مه ۲۰۲۶