»»
نشریه کمونیست هفتگی : کمونیست هفتگی نشریه ای از حزب کمونیست کا
چپ در دانشگاە، بمناس: سوال: دە سال پیش شما یکی از دانشجویان فع
ما چیزی برای از دست : کارگران و مزدبگیران: همچنان که اطلاع دا
ناسیونالیسم و زلزله،:  آقای مصطفی هجری دبیرکل حزب دمکرات کردست
ده سال گذشت درود بر :  کمتر از یک هفته به شانزدهم آذر روز دانش
تجربە داب پس از ١٠ س:  سال ١٣٨٦ فضای دانشگاە های ایران بعد از
حمله نظامی تحت پوشش :  طی هفته اخیر رسانه های بستر اصلی و اجتم
گرانى: سياست فلاكت -:  تصميم دولت براى افزايش قيمت نان از اول
گرامیداشت ١٦ آذر دفا: در دنیای پر تحول ما که حکومتهای استبدادی
نشریه کمونیست هفتگی : کمونیست هفتگی نشریه ای از حزب کمونیست کا
زلزله ، جمهوری اسلام: ابعاد خسارت و تلفات انسانی فاجعه زلزله د
خشونت نسبت به زنان، :  در گوگل عبارت خشونت نسبت به زن را جستجو
استفاده از کودکان در: در هفته گذشته فیلمی کوتاه و گزارش گونه ت
نشریه اکتبر شماره 23: اکتبر نشریه کمیته کردستان حزب کمونیست کا
سخنان فاتح شیخ در کن:  قلب من امروز لبریز افتخار و شادی است از
حراج بردگان در ليبى :  در روزهاى اخير پرده از جنايت ديگرى در ن

ده سال گذشت درود بر دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب (داب) - رحمان حسین زاده

 کمتر از یک هفته به شانزدهم آذر روز دانشجو باقیست. مناسبت ۱۶ آذر یک روز شناخته شده در فضای مبارزاتی جامعه ایران به ابتکار نسل جوان و دانشجویان است. این مناسبت اعتراضی و تجربیات مهم آن فراموش شدنی نیست، اما امسال و تاکنون گویی فراموش شده است. این سکوت و فراموشکاری هرچند تعمدی هم در کار نباشد، از جانب همه ما در طیف وسیع احزاب، نهادها، تشکلها، فعالین و رسانه ها و شبکه های اجتماعی چپ و کمونیست جای نقد جدی است. واضح است، استبداد و اختناق جمهوری اسلامی اجازه نمیدهد، دغدغه ها و برنامه ها و اقدامات و ابتکارات هم اکنون مورد نظر دانشجویان معترض به وضع موجود و به ویژه دانشجویان رادیکال و کمونیست منعکس شود. تردیدی نیست زیر این پرده اختناق، تلاش برای ابراز وجود مبارزاتی در جریان است. ما هر ساله در مناسبت روز دانشجو علیرغم تقلای نیروهای سرکوبگر حکومت اسلامی برای "پادگانیزه" کردن محیط دانشگاهها، شاهد تحرک اعتراضی حق طلبانه دانشجویان و صدای رسای آنها بوده ایم. امسال هم امید اینست این تحرک و صدای اعتراضی را شاهد باشیم. جمهوری اسلامی چنان ضربه پذیر و دردمند است، بعید است بتواند نسل جوان پرشور و دانشجویان آزادیخواه و کمونیست را ساکت کند. در فرصت باقیمانده از تجارب و دستاوردهای روز دانشجو در ایران باید گفت. ما کمونیستها به ویژه باید از دستاوردهای قطب چپ مبارزات دانشجویی و از ابتکارات دانشجویان آزادیخواه و کمونیست بگوییم.

در این مطلب قصد من پرداختن به کل تاریخ ۱۶ آذر نیست. میخواهم از جای دیگری شروع کنم. میخواهم از جایی شروع کنم که اکنون ده سال از آن گذشته است. از ۱۳ آذر سرخ سال ۱۳۸۶ شروع کنم. از جایی شروع کنم که به نظر من فصل جدیدی را در جنبش اعتراض سیاسی جامعه ایران گشود. ۱۳ آذر ده سال قبل نقطه عطف مهمی بود. نقطه عطفی که بدون پیشینه نبود. حرکت نوینی که چند سال قبلترش پروسه تعیین مسیر سیاسی خود با پرچم و پلاتفرم سیاسی آزادی و برابری و به میدان آمدن رهبران و چهره های جوان و کمونیست را شروع کرده بود. در آن سالها جمهوری اسلامی، رهبران و فعالین این جنبش را با "ستاره دار" کردن از دانشگاه و تحصیل محروم میکرد. جمهوری اسلامی غافل از این بود با اینکار آنان را به عنوان "ستارگان" مبارزات آزادیخواهانه و برابری طلبانه در آن زمان به جامعه معرفی کرد. امسال هم به اذعان دولتی ها حدود ۱۵۰ دانشجو را ستاره دار اعلام کرده اند.

سیزدهم آذر سال ۱۳۸۶ صرفا آکسیونی در یک روز نبود. بلکه سرآغاز علنی جدال سیاسی بود که در طول یکسال بعد آن ادامه پیدا کرد. دستگیری رهبران و فعالین اصلی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب را چند روز قبلتر از ۱۳ آذر ۱۳۸۶ شروع کردند. فکر میکردند مانع برگزاری مراسمهای سرخ ۱۳ آذر در آن سال میشوند. اشتباه کردند و متوجه نبودند که صف دیگر و نسل دیگری از رهبران و فعالین آزادیخواه و برابری طلب یورش رژیم را خنثی کردند.عزم و اراده بر افراشتن پرچم آزادی و برابری را در روز ۱۳ آذر به نمایش گذاشتند. این کشمکش بعد از ۱۳ آذر با دستگیریهای بیشتر، با اعمال شکنجه و اذیت در زندان و بعدها با گرفتن جان رفیق فراموش نشدنی و بسیار فداکاری چون علیرضا داودی و در عین حال با حمایت و همبستگی در داخل و خارج کشور ادامه پیدا کرد. این نبرد سیاسی در ابعادی گسترده و در پهنه بین المللی ادامه پیدا کرد. بعد دیگر این جدال بستن وثیقه های سنگین به دستگیر شدگان ۱۳ آذر ۸۶ بود. جمهوری اسلامی از این جنبش گروگان گرفته بود. جنبش آزادیخواهی و برابری طلبی با ابتکار و همت خود گروگانهایش را آزاد کرد. جنگ روانی وزارت اطلاعات و وبلاگهای وابسته اش در ده سال قبل و حتی سالهای بعد تر بخش دیگری از ادامه این جنگ با شگردهای پاخورده و نهایتا ناکام بود.

سیزدهم آذر سال ۸۶ حرکتی از اعماق جامعه را رو آورد. مطالبات و آرزوهای برحق کارگر، زن و انسان تحت استثمار جامعه را از عمق به سطح آورد. پرچم حرکت نوین و متفاوتی را حتی نسبت به سابقه خود ۱۶ آذر علم کرد. بگذارید توضیح دهم. اگر بپرسند ۱۶ آذر از کجا شروع شد و اعتراض به چی بود؟ ناظر آگاه برای شما توضیح میدهد که ۶۴ سال قبل به هنگام سفر نیکسون معاون ریاست جمهوری وقت آمریکا به ایران، "در اعتراض به کودتای سال ۱۳۳۲ و در اعتراض به رژیم سلطنت و وابستگی آن به آمریکا و برای استقلال ملی و علیه استبداد" اعتراض دانشجویی در دانشگاه تهران اتفاق افتاد. سه تن از دنشجویان در مقابله با نیروهای سرکوبگر حکومت سلطنتی جان باختند. از آن زمان روز ۱۶ آذر به عنوان روز اعتراض دانشجو ثبت شد. اما اگر بپرسند سیزدهم آذر ۱۳۸۶ چگونه اتفاق افتاد و برای چی بود؟ گفته میشود پلاتفرم آزادی و برابری مطرح بود. علیه جنگ و سرکوبگری و دانشگاه پادگان نیست مطرح بود. اتحاد با جنبش کارگری و جنبش زنان مطرح بود. میگویند مارکسیستها و کمونیستها به میدان آمدند. دستگیری و زندانی دادند و صدای جدیدی را مطرح کردند. میگویند یک حرکت جدید با کاراکتر جدید و با افق سیاسی جدید و رهبران جوان و کمونیست عرض اندام کرد. تا همین جا یک حرکت نوین و یک روز مهم دیگر در تاریخ سیاسی ایران ثبت شد. سالها بود غیاب پرچم چپ و کمونیستی را حس میکردیم. سیزدهم آذر سال ۸۶ ندایی در راستای پاسخگویی به این خلاء بود. اکنون آزادی و برابری میتواند پرچم هر حرکت اعتراضی رادیکال در جنبش کارگری، جنبش زنان و هر جنبش اجتماعی خواهان تغییر در جامعه باشد. این تغییر مهمی در فضای سیاست ایران و دستاورد مهمی است. در فرصت مناسب دیگر به همه ابعاد تجارب، ابتکارات درخشان و در عین حال کمبودها و مولفه هایی که حرکت دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب (داب) را در مقابل جمهوری اسلامی ضربه پذیر کرد، باید پرداخت. اما تا همین جا صف آزادیخواهی و برابری طلبی در دانشگاه و میان دانشجویان میتوانند به مبارزات و دستاورد های خود مفتخر باشد. در دهمین سالگرد ابراز وجود موثر مبارزاتی دانشجویان آزادیخواه و برابری طلب (داب) در دانشگاه تهران و تعداد دیگری از دانشگاههای ایران به تلاشهای مبارزاتی، سیاسی و اجتماعی و متشکل آن نسل جوان پرشور و کمونیست باید درود فرستاد.

به ابراز وجود موثر صف آزادیخواه و برابری طلب و چپ دانشگاه و دانشجویان در شانزدهم آذر امسال (۱۳۹۶) امیدوار هستم.
***