»»
اعتراض کارگران آذر آ: دیروز سه شنبه ۲۸ شهریور، بدنبال اعتراض و
هەڕەشە سەربازییەکان : لەگەڵ نزیکبونەوەی کاتی پرۆسەی بەڕێوەچونی
تهدیدات نظامی علیه ب: با نزدیک شدن موعد پروسه برگزاری رفراندوم
نشریه اکتبر شماره 22: اکتبر نشریه  کمیته کردستان حزب کمونیست ک
تقابل کمونیستها و جم: در هفته اخیر در تورنتوی کانادا، صحنه ای
اعتراضات کارگری در ف: قانون کار فرانسه یکی از پیشروترین قوانین
فرانسه بار ديگر خروش: روز سه شنبه ١٢ سپتامبر طبقه كارگر فرانسه
از بانە تا تهران، د: روز دوشنبە ١٣ شهریور دو کولبر بە اسامی ق
ما گفتیم: رای به رو: اکنون نه تنها برای صف رنگین کمانی مدافعا
نشریه کمونیست هفتگی : کمونیست هفتگی نشریه ای از حزب کمونیست کا
نشریه ویژه کنگره هشت: نشریه  ویژه کنگره هشتم حزب کمونیست کارگر
ضرورت گسترش همبستگی : در هفته جاری اجتماعات متعددی در کشورهای
فضاى اعتراضی در شهره: اگر چه كشتن دو كولبر زحمتكش بدست نيروهاى
جدال آلترناتیوها، چپ: در بخش قبلی این یادداشتها این نکته تاکید
جرم "نژاد" نمى شناسد: جرائم اجتماعى از قبيل قتل، تجاوز، آزار ج
اعلاميه كميته كردستا:  روز گذشته پنجشنبه ١٦ شهريور تظاهرات از

اعتراض کارگران هپکو و آذر آب آینده را تصویر میکند! - سیاوش دانشور

Featured اعتراض کارگران هپکو و آذر آب آینده را تصویر میکند! - سیاوش دانشور

در هفته جاری باز دیگر کارگران هپکو و کارگران آذر آب اراک با اجتماع و راهپیمائی در خیابانهای این شهر، بطور سمبولیکی خشم انباشته دهها میلیون کارگر و زحمتکش را بنمایش گذاشتند. 

روز چهارشنبه ٨ شهریور، طی دو اجتماع و راهپیمائی جداگانه، کارگران عاصی هپکو و آذر آب به خیابانها آمدند تا بر مطالبات محقق نشده شان تاکید کنند. شرکت آذرآب با ۱۵۰۰ کارگر در زمینه تولید تجهیزات صنعت نفت و گاز و پتروشیمی فعال است و درگیر بحرانهای اقتصادی و مالی است. کارگران آذر آب که تعدادشان صدها نفر بود با راهپیمائی و اجتماع مقابل ادارات دولتی از جمله استانداری و اداره صنعت و معدن، خواهان پرداخت فوری شش ماه دستمزد معوقه خود شدند. کارگران معترض برای اعلام اعتراض و دیدار با مسئولین وارد استانداری اراک شدند که با سد نیروهای امنیتی و حفاظتی روبرو و با خشونت آنها را به بیرون محوطه استانداری هدایت کردند.

چند خیابان آنطرف تر، کارگران ماشین‌سازی هپکو در میدان شهدای شهر اراک اجتماع کردند. کارگران هپکو در چند ماه اخیر، فضای شهر اراک را با نام خود عجین کرده اند. این کارگران بارها دست به اجتماع و راهپیمائی در شهر و مقابل مراکز مهم دولتی زدند و پیگیر خواستها و طلب حقوق های پرداخت نشده شان شدند. بیش از شش ماه است که دستمزدهای کارگران هپکو یا پرداخت نمیشود و یا دستمزدها را با تاخیر بسیار پرداخت میکنند. مضافا اینکه بیمه های کسر شده از حقوق کارگران توسط کارفرما به شرکت بیمه پرداخت نشده و کارگران با مشکلات جدی درمانی مواجه هستند. کارگران به دزدی آشکار کارفرما و حمایت و سکوت نهادهای دولتی ذیربط اعتراض دارند و از قطعه قطعه گرفتن دستمزدها آنهم به قیمت اعتراض و اعتصاب خسته شدند. کارگران میگویند دستمزدهای معوقه، مزایا و اضافه کاری، بیمه ها باید فورا پرداخت شوند و به وضعیت بحرانی کارخانه رسیدگی و به موقعیت ناامن شغلی کارگران خاتمه داده شود. 

همزمانی این اعتراضات ریشه در درد مشترک کارگران این شهر دارد. امری که به یک مسئله عمومی کارگران در چهارگوشه ایران و صدها مرکز کارگری تبدیل شده است. درد مشترک است و طرف حساب نیز مشترک. این کارفرمایان و دولت اسلامی شان است که با اتکا به قانون و چماق و نیروی سرکوب، دهها میلیون انسان کارکن را به گوشه رینگ فقر و فلاکت سوق داده اند. 

 

اعتراض و راهپیمائی کارگران هپکو و کارگران آذر آب تنها موارد اعتراضات کارگری در هفته گذشته نیستند. بدنبال اجتماع گسترده و باشکوه هزاران نفره بازنشستگان در مقابل ساختمان مجلس اسلامی، روز پنجم شهریور صدها نفر از کارگران و اپراتورهای برق فشار قوی از جانب همکاران خود از شهرهای مختلف مجددا به تهران آمدند تا مسئله تغییر قراردادهای استخدامی شان را دنبال کنند. این کارگران خواهان لغو قراردادهای پیمانی و موقت و بستن قراداد مستقیم با وزارت نیرو و پرداخت حقوق های معوقه شان هستند. در همین روز صدها کارگر بازنشسته فولاد از شهرهای مختلف از جمله؛ مشهد و اصفهان و سمنان و کرمان و طبس و شاهرود و سنگرود به تهران آمدند و مقابل دفتر حسن روحانی اجتماع کردند. روز بعد یعنی ششم شهریور، نمایندگان بازنشستگان در مقابل ساختمان مجلس و سازمان برنامه و بودجه اجتماع کردند و بر ادامه اعتراض تا رسیدگی به خواستهایشان تاکید کردند. بجز حقوق معوقه ماه پیش، یعنی مرداد ماه که پرداخت نشده است، مزایائی در باره سختی کار و سنوات از سالها قبل طلب دارند که توسط کارفرمایان بالاکشیده شده است. همینطور بازنشستگان به دست اندازی به صندوق بیمه بازنشستگان اعتراض دارند و خواهان تامین هزینه های درمانی هستند که به مشکل بسیار حادی بدل شده است. بازنشستگان در ایران در رشته های مختلف، بعد از یک عمر کار و ساختن جامعه، امروز با مسئله نان، دارو، سلامتی، دکتر رفتن، هزینه آموزش فرزندان و مسکن روبرو هستند. صندوق بیمه بازنشستگان در دست عده ای بورس باز و متقلب به وسیله کسب درآمد و تعرض به سفره خالی بازنشستگان صنعت فولاد بدل شده است. 

 

گسترش اعتراضات کارگری، همزمانی و سراسری شدن اعتراضات رشته ای، رشد سه برابر و بیشتر میزان اعتراضات کارگری در شش ماه گذشته، فی النفسه از تشدید بحران و وضعیت فلاکتبار و غیر قابل تحمل اقتصادی سخن میگوید. رسانه های اصلی و خبرتراش هرچه با برجام و کابینه روحانی و دیپلماسی منطقه ای و اختلافات درونی باندهای اسلامی ور میروند، نتوانسته اند پرده ساتری بر روندهای بنیادی جامعه ایران بیافکنند. در کنار و بموازات رقابت درونی اقشار سرمایه دار و قدرتهای در درون و بیرون حکومت اسلامی، یک جامعه، دهها میلیون در سایه اختناق اسلامی به نابودی و فقر و گرسنگی و بیماری و بی آیندگی محکوم شده اند. جامعه ایران به شرایطی رسیده است که سوپاپ های اطمینان در بالا دیگر توان و یارای مقابله با فشار دیگ در حال انفجار در پائین را ندارد. اگرچه امروز کارگران از ایجاد شوراها و سازمانهای کارگری که منافع و اراده مستقل شان را نمایندگی کنند، بی بهره اند، اما همواره سطحی از تشکل و هماهنگی میان کارگران وجود دارد و اعتراضات اخیر، بویژه در چهارچوب رشته های معین و بخشهای مختلف طبقه کارگر مانند بازنشستگان و پرستاران و کارگران برق و معلمان، از یک هم جهتی طبقاتی و درک منفعت مشترکی سخن میگوید. امری که میتواند شالوده اساسی برای ایجاد سازمانها و تشکلهای مستقل توده ای کارگران باشد.  

 

روشن است از جانب جمهوری اسلامی و جناح هایش چشم اندازی برای رفع مشکلات فوری کارگران وجود ندارد، سهل است، این دولت کارفرمایانی است که خون کارگران و خانواده هایشان را در شیشه کرده اند. تنها افق برون رفت از این اوضاع عبور از جمهوری اسلامی بعنوان بانی و مسبب کلیه مشقاتی است که امروز جامعه ایران با آن روبرو است. اما نیروهای بسیاری هستند که خواهان رفتن جمهوری اسلامی اند اما اساس و شالوده تبعیض و نابرابری و فقر را میخواهند دست نخورده نگاهدارند. طبقه کارگر ایران تنها میتواند با پرچم کمونیسم و راه حل کارگری بحران یکبار برای همیشه از این وضعیت خلاص شود. برای اینکار باید سنگرهای کارگری را محکم کرد، افق کارگری آزادی جامعه را گسترش داد، امید به راه حل کارگری را تقویت و به بستر اصلی اعتراض علیه جمهوری اسلامی بدل کرد. باید متحزب شد و از ابزار انقلابی برای عمل انقلابی بهره جست. آنچه در اینروزها در تهران و اراک شاهدیم، جلوه هائی از سیل اعتراض کارگر و زحمتکش علیه قشری نازک و طفیلی و استثمارگر و اشراف بورژوا است که آینده را میتواند و باید شکل دهد.   

 

سردبیر. 

 

۳۱ اوت ۲۰۱۷